وی نقش های گوناگونی در اپراها و موزیکال ها در نقاط مختلف کره خاکی اجرا کرده و همچنین تحت تاثیر موسیقی ایرانی از سوی مادر و موسیقی افغانی از سوی پدر قرار دارد و این تاثیر چندجانبه در کار حرفه ای او به خوبی دیده می شود.

دو سال پیش این پرسش را مطرح کردم؛ "راستی چرا دختران ایرانی به ندرت خواننده می شوند"، و سپس مسائل فرهنگی و نظام حاکم را در این امر دخیل دانستم. در دوسال گذشته با کارهای برخی از خوانندگان زن ایرانی که من تا آن زمان آنها را نمی شناختم آشنا شدم. اما به دو دلیل این هنرمندان در میان توده ایرانی کمتر شناخته شده اند.

نخست اینکه این افراد که در خارج از کشور زندگی می کنند، برخی در مدارس آکادمیک به تحصیل موسیقی پرداختند و سپس به خواندن اپرا روی بردند. زهره جویا و دریا داور از این دسته اند. برخی دیگر موسیقی را با به دست گرفتن یک ساز آغاز کردند و به طور طبیعی به زبان کشور محل اقامت خود به تجربه هایی دست زدند که از چشم ایرانی ها دور مانده است.

سپس نمی توان انتظار داشت سیمای جادوئی ضرغامی بیاید و این هنرمندان را به مردم ایران معرفی کند و اگر برخی را مردم می شناسد از طریق رسانه های فارسی زبان در خارج از کشور است.

زهره جویا که زاده مشهد است پس از پایان تحصیلات متوسطه برای تحصیل موسیقی به اروپا عزیمت کرد و در کنسرواتور آمستردام هلند و سپس در آکادمی موسیقی وین به آموختن موسیقی کلاسیک اروپا پرداخت و در رشته اپرا فارغ التحصیل شد.

***

در وبسایت زهره جویا نمونه های موسیقی او را می توانید بشنوید

***