محسن نامجو را تا همین اخیر نمیشناختم و اگر اسمش برایم آشنا بود شاید شنیده بودم. اما اینکه محسن در یک خانواده مذهبی متولد و بزرگ شده و مادرش چون تمام مادران مذهبی ایرانی چادر بسر میکند و رویش را محکم میگیرد، و محسن راهش را در موسیقی یافته؛ چنین چیزهایی را نمیدانستم.

چند شب پیش که "آرامش با دیازپام ده"، ساخته مستند سامان سالور را در بی بی سی فارسی در برنامه آپارات دیدم، همانشب خاک دنیای مجازی را در توبره کردم تا کارهایش را بیابم و بشنوم.

محسن نامجو نه تنها یک نوازنده خوب سه تار است، که در جستجوی یافته های تازه ای در موسیقی سنتی ایران است که با نگاه متفاوتی به زاویه ها و گوشه های دستگاه های موسیقی ایرانی نگاه کرده و به نتایج جالبی رسیده که همانا سبک جدید اوست. چه زمان را خوش بیاید یا نه

من راجع به گروه کیوسک در صفحه مربوطه گفته ام، اما کاری که محسن نامجو کرده و میکند، نه چون کیوسک تلفیق کلام فارسی با موسیقی راک و بلوز غربی است؛ بلکه او یافته که برای مثال ریتم گوشه سَلمک شور- فاصله چهار شور – همان بلوز است و وقتی، هم گوشه سلمک و هم بلوز را با سه تار خود مینوازد میشنوی که در اصل هر دو یکی است. اینطور که من نا آشنا با علم موسیقی به گوشم رسید؛ بلوز غربی یکی دو پرده از گوشه سَلمک گویا پائین تر است.

موسیقی نامجو را از آنجا که اجازه انتشار در ایران ندارد، میشود جزء موسیقی زیرزمینی دانست.

از آنجا که موسیقی او همه جا آنلاین موجود است با احترام به حق کپی رایت موسیقی اش، کارهای او را برای شنیدن علاقمندان در همین صفحه میگذارم

***