از بچه گی بیاد دارم که میگفتند موسیقی حرام است و وقتی اخبار شبانه رادیو تمام میشد پدرم کمی اخمها را در هم میکشید و میگفت؛ خاموشش کن دیگه!
اما ما موسیقی را دزدکی میشنیدیم. و وقتی خانه را خالی از پدر و مادر میافتیم حتی صدای آنرا زیاد هم میکردیم.

در همسایگی ما خانواده ای زندگی میکردند که پنج دختر داشتند. بعضی از آنها به کلاس موسیقی میرفتند و پیوسطه صدای ساز و یا آواز از پنجره باز بالکنشان شنیده میشد. بعدها که بزرگ شدم متوجه شدم چرا پدرم در ماه های رمضان تشویقم میکرد و گاه در رودربایستی ام میانداخت تا در حیاط خانه مان اذان بگویم. او میخواست که با صدای اذان من نغمه موسیقی آنها را خنثی کند.

آنروزها آقای روح الله خمینی در تبعید بسر میبردند و هنوز به ایران نیامده بودند تا موسیقی را حلال کنند!

اما با وجود حلال شدن موسیقی، باز هم گروه های نوپای موسیقی در ایران تحت انواع و اقسام فشار ها کار میکنند. شاید شما هم چون من بارها اندیشه کرده اید؛ چگونه یک مجتهد میتواند تشخیص دهد که فلان نت حلال است اما بهمان نت حرام؟

بهر صورت برای گوش دادن به موسیقی نه آنروز که بچه بودیم از نسخه های مجتهدین استفاده میکردیم نه امروز.

در پــرتـــو عـلــم و کـاوش و تحقـیـــق
تشخـیــص دهــم راه از چــاه ِ عـمـیـــق

محتـاج خـدا نیستـم از هـر بنــد آزادم
نیستــم پیـرو پیــامبــران عهــد عتیــــق

چرا دختران ایرانی به ندرت خواننده می شوند؟

دو سال پیش این پرسش را مطرح کردم؛ "راستی چرا دختران ایرانی به ندرت خواننده می شوند"، و سپس مسائل فرهنگی و نظام حاکم را در این امر دخیل دانستم.

در دوسال گذشته با کارهای برخی از خوانندگان زن ایرانی که من تا آن زمان آنها را نمی شناختم آشنا شدم. زهره جویا یکی از آنهاست. اما به دو دلیل این هنرمندان در میان توده ایرانی کمتر شناخته شده اند.

نخست اینکه این افراد که در خارج از کشور زندگی می کنند، برخی در مدارس آکادمیک به تحصیل موسیقی پرداختند و سپس به خواندن اپرا روی بردند. زهره جویا و دریا داور از این دسته اند. برخی دیگر موسیقی را با به دست گرفتن یک ساز آغاز کردند و به طور طبیعی به زبان کشور محل اقامت خود به تجربه هایی دست زدند که از چشم ایرانی ها دور مانده است.

سپس نمی توان انتظار داشت سیمای جادوئی ضرغامی بیاید و این هنرمندان را به مردم ایران معرفی کند و اگر برخی را مردم می شناسد از طریق رسانه های فارسی زبان در خارج از کشور است.

نمیدانم گذاشتن موزیک برای دانلود کار درستی است یا نه. نه تنها فقط بدلیل کپی رایت، بلکه معتقدم در بازار نابسامان موسیقی ایرانی چه در داخل و چه در خارج که کپی رایت به هیچ وجه وجه ای ندارد، اگر به خواننده ای علاقمندیم کارهایش را بخریم تا بتواند ادامه دهد. در غیر این صورت چه پشتوانه ای برای ادامه کار او وجود دارد؟

شاد باش و بگذار دیگران نیز شاد باشند