پرویز یاحقی
عکس: www.rfi.fr

***

پیام های تلفنی، در زمینه تصویر ثابتی از زمین شوریده که بشکل پنج ضلعی هایی متبلور شده بگوش می رسد. بگفته فرمان آرا؛ آن شات در شوره زار کنار طبس در یک روز بارانی گرفته شده.

"الو... پرویز جان؟ الو...؟ نمیدونم خونه ای یا بیرونی... من خیلی نگرانتم... خیــلــــی... بیپ بیپ بیپ.."

"الو... دایی پرویزم قربونتون برم.. دایی پرویز فقط می خوام صداتون رو بشنوم... بیپ بیپ بیپ.."

از آنجا که بگفته فرمان آرا؛ یاحقی دوست بردار بزرگتر او بود و زیاد وی را می دید، پس یاحقی را خوب می شناخت و گویی فیلمساز می خواهد به بیننده چنین القا کند که یاحقی زاری کردن و سوز و گداز را دوست نداشت، چون در این مستند مراسم تشییع جنازه، و گریه و شیون های متداول دیده نمی شود.

از میان تصویرهایی که در این مستند نشان داده می شود، عکس هایی است از مهستی در سن 18 سالگی که یاحقی از او گرفته و گویا همزمان است با کشف مهستی بعنوان خواننده و اولین آهنگی که یاحقی برای او ساخت.

فیلم با موسیقی یاحقی پیش می رود، و مرضیه که با آهنگهای یاحقی مشهور شد "می زده" را می خواند و یاحقی روی آخرین قطعه ای که پیش از مرگش ساخت شعر می گذارد و آنرا اجرا می کند. همان قطعه ای که میتوانست کنسرتی بشود و اجرا نشد؟

"الو...؟ استاد خواهش می کنم گوشی رو بردارید... من خیلی نگرانتونم... با من قهر کردید...؟ از دست من عصبانی هستید...؟ خیلی خوب باشه... من برمی گردم امریکا...بیپ بیپ بیپ.."

***

کار بعدی فرمان آرا عنوان "سفر به قونیه" خواهد داشت و چنانکه خود او می گوید؛ وی تصمیم ندارد برای گرفتن اجازه ساخت فیلم به وزارت ارشاد تقاضایی ارائه دهد.

االو... پرویز جان؟ الو...؟
(کنسرتی که اجرا نشد)

"الو... پرویز جان؟ الو...؟ خیلی نگرانتم... من ایرانم... خواهش میکنم یه تماس با من بگیر... بیپ بیپ بیپ..)

پرویز یاحقی در زمان حیاتش چند نوار ویدئویی به بهمن فرمان آرا فیلمساز مطرح  سینمای ایران می سپارد و باو می گوید "اینها پیش تو باشد، شاید روزی با اینها کاری کنی."

پس از مرگ یاحقی، فرمان آرا برای نخستین بار نوارها را می بیند و آنها دستمایه ای می شوند برای ساختن فیلم مستند "کنسرتی که اجرا نشد" ساخته بهمن فرمان آرا که پنجشنبه شب – 30 سپتامبر، 8 مهر – از تلویزیون بی بی سی فارسی پخش شد.

بهمن فرمان آرا
عکس: سائمی بلاگفا

فیلمساز با مواد اولیه محدودی که در دست دارد، توانسته است چهره ای از یک هنرمند، استاد و یک عاشق ارائه کند که ارتجاع سیاه، میهنش را به قبرستانی بدل کرده و در این رهگذر او را از فراز کوشش و آفرینندگی به فرود ناامیدی و انزوا کشانده است. اما همه اینها باعث نمی شود که به اوج شخصیت هنرمند و آثاری که در حوضه موسیقی از خود بیادگار گذاشته لطمه ای وارد شود.

داستان پرویز یاحقی، حدیث بخشی از یک نسل است که در هیاهوی انقلابی پس از بهمن 57 بدون هیچ توضیحی بکلی کنار گذاشته شدند. نه اجازه کار در رادیو تلویزیون و نه اجازه اجرای کنسرت.

با انتخاب صحنه هایی از میان ویدئوها، استفاده از چندین عکس، دو مصاحبه و بکار گرفتن خلاقانه برخی از 84 پیام تلفنی در 48 ساعتی که یاحقی پشت در خانه اش بر زمین افتاده و مرده بود در حالیکه دنیا نمی دانست، فرمان آرا موفق شده بیننده را با خود همراه کند و تأثیر عمیقی بر او بر جای بگذار.