رژیم برای رسیدن به چنین هدفهایی، به قشریترین، کمسوادترین و ذوبشدهترین افرد همچون فرجالله سلحشور میدان میدهد تا به نظریهپردازی دست بزنند و زمینه را برای هجوم آماده کنند.
این نظام ارتجاعی یکمتر آنطرفتر از نک دماغ ولایت فقیه را نمیتواند ببیند و نگهبانانش نظامیانی هستند که ثروت کشور را در هر راهی هزینه میکنند بجز آسایش عمومی و منافع ملی. جواد شمقدری در برنامه سینمای هفت (16 دی) گفته بود چون دو بند "اعتقاد به قانون اساسی و نظام جمهوري اسلامي" در بازبینی سال 87 حذف شده، پس کار خانه سینما از نظر ما تمام است.
مشکل کشور ما موجودیت نظام متکی بر مذهب است که ترجمان فکری خامنهای و نظامیان فاسد میباشد. نظامی که در 33 سال گذشته هزاران تن از آزادیخواهان و حتی مردم کوچه و بازار را به پای چوبههای دار فرستاده و یا به جوخههای اعدام سپرده و چیزی نمانده کشور را درگیر جنگی احمقانه کند، و تا زمانی که این نظام که نظمی هم ندارد سرنگون نشود، مردم ایران روی آرامش را بهخود نخواهند دید.
***
دیروز تآتر نصر امروز خانه سینما
اسفند سال 87 که تآتر نصر، آخرین تآتر لالهزار رو به غروب بود و میخواستند در آن خانه را بر روی هنرمندانش ببندند، سعدی افشار، یکی از قدیمترین سیاهان تهران در جمع هنرمندان که دور میز نشسته بودند گفت: "نمیدونم آب از کجا گله" و سپس این شعر را خواند:
شود آیا که بزرگی در همسایه زند
سری از لطف بر این خانه ویرانه زند
و پنج بار با پشت انگشتان خود روی میز زد.
در آخرین صحنه؛ دو سیاه قدیمی با موهای سپید روی پلهای در مقابل درهای آهنی قفلخورده دالان تآتر نصر نشسته بودند و یکی از آنها خواند:
تو که ره بردهای اندر خرابات
خراباتی شدن هیهات هیهات
و بعض گلویش را گرفت و اشکهایش در خنده تلخی بر روی پیاده رویی که او تمام عمر خاکش را خورده بود ریختند.
امروز عزتالله انتظامی پیشکسوت تآتر و سینما میگوید: چرا خانه ما را ویران میکنید... آخر چرا خانه سینما...؟
انتظامی عزیز که از دوران هنرهای دراماتیک میشناسمت؛ مشکل رژیم امنیتی ولایتفقیه تنها سینماگران نیستند. هر نهاد مستقلی در این کشور مورد هجوم مرتجعین قرار میگیرد. تشکلهای صنفی، کانون نویسندهگان و کانون وکلا نیز از این هجوم در امان نماندند. در تآتر نصر را سه سال پیش تخته کردند، چون "یک دیوارش خراب بود"، امروز نوبت خانه سینماست و معلوم نیست فردا نوبت چه کسی خواهد رسید.
طریقی که رژیم برای هرچه محدود کردن فضای جامعه بهکار میگیرد شناخته شده است و 33 سال است با همین روش بخش بخش جامعه را قیچی کردهاند تا به امروز رسیدهایم.
هنوز مرکب نوشته قانون اساسی در شهریور سال 58 خشک نشده بود که نخستین گروه، یعنی کردهای غرب کشور به امر "امام سیزدهم" مورد هجوم قرار گرفتند و وضعی که امروز در حُمص سوریه حاکم است در آن زمان گریبان کردها را گرفته بود. سه سال به طول نیانجامید که تمام گروههایی را که از انقلاب پشتیبانی کرده بودند، یکی پس از دیگری سرکوب کردند و سپس شاهد اعدامهای دهه شصت بودیم.