| تفســیر سیــاسـی |
***
وی در نشست مطبوعاتی از کنار کشیدن خود ابراز تاسف نمود و "نگرانی خویش را از تغییرات عمیق در پیش نویس قانون اساسی و چنددستگی در حاکمیت ابراز داشت"!
ولی چند نفر از آن جمعیت چند میلیونی که خمینی را از فرودگاه تا بهشت زهرا بدرقه کردند، جلوی مجلس رفتند تا بپرسند بچه دلیل آن "تغییرات عمیق" را در "پیش نویس قانون اساسی" بود بوجود آورده اند؟!
نسل امروز باید بداند پیشنویس قانون اساسی که خونبهای فرزندان این مرز و بوم و حاصل انقلاب 57 بود، یکی از پیشرفته ترینها در آنزمان بحساب می آمد. بنابراین اگر تقصیری متوجه نسل پیشین باشد، همانا عدم توجه آنها در نگاهداری از دستاورد آن انقلاب بود نه خود انقلاب!
واضح است وقتی آقایان قدرت را در دست خویش گرفتند، همانگونه که صادق هدایت بدرستی در "کاروان اسلام" خود به تصویر کشیده، در پیشنویس قانون اساسی دست بردند و خود را آقا و صاحب کشور بحساب آوردند و برای تداوم یوغ تحجر از هیچ پستی و تبهکاری روی نگرداند.
مقصود اینست که ایران سرزمینی است پهناور و همچون رنگین کمان هر گوشه آن به رنگ زبان و فرهنگ بومی خود آراسته است و همین کثرت گرایی است که ایران را زیبا می سازد. آذربایجان رنگ و آوای خود را دارد، همانطور که در جنوب در کناره های خلیج ماهیگیران نغمه دریا را به رنگ خود می خوانند.
باید هشیار بود که دگم اندیشی ما را به جایی رهنمون نخواهد شد. یک ایران منسجم همه این رنگ ها را شامل می شود. یک جعبه مداد رنگی شامل 12 یا 24 رنگ است. هر کدامش را که برداری جای خالیش دیده می شود و هرچند هم جزء کوچکی از کل باشد، پر کردن جای آن با اختناق، باعث بروز تاولی می شود که از بدنه اجتماع بیرون می زند و چرک و خون آن اطراف را نیز آغشته می کند.
اکنون که به آستانه خرداد حماسی نزدیک می شویم وظیفه بزرگی بر دوش ماست. مسئله تنها خون نداها و سهراب ها نیست، بلکه هدفی است که آنها در راه تحققش جان باختند؛ سرنوشت نسل های آینده که در این کشور بدنیا خواهند آمد و بزرگ خواهند شد.
نسل جوان امروز که این حکومت را از پدران و مادران خود به ارث برده است، میوه تلخ و گندیده انقلاب اسلامی را تجربه کرده و با دورخیز دوم خرداد 76 به میدان رفت تا مُـلک خویش را از دست اجنبی باز ستاند، اما سُـکر خرافات مذهبی هنوز از سر خیلیها بیرون نرفته بود و گمان می کردند آنچه حکومت می گوید و انجام می دهد حکم خداست.
پس در خرداد 88 گروه هایی که از آن "سُـکر" بیرون آمده بودند همراه پیشگامان شدند و به یکدیگر دلداری دادند و در کف خیابان ها حماسه هایی آفریدند که صدا و تصاویر آن به تمام خبرگزاری های خارجی مخابره شد و مردم جهان روی صفحه تلویزیون خود چشمه ای از عطش آزادیخواهی و از جان گذشتگی ایرانیان را در تصاویر درشت دیدند.
لاشه مردار هیولایی بنام "جمهوری اسلامی" که هنوز از ضربات خرداد 88 تلوتلو می خورد و خود را بسختی روی زمین می کشد، پاهای کثیف خود را بر هر کجا می گذارد و چنگال های عفریته اش را به هر گوشه ای گیر می دهد تا سقوط نهایی را به تأخیر بیندازد.
اکنون خرداد در کمین نشسته
و ابلیس دندان های خود را تیز می کند
فرزندان ایران به گوش ایستاده اند
و طرح ابلیس را
بر دیوارهای شهر
خط خطی می کنند
***
خــرداد
حمـاســه ای در حـال تـداوم
در مردادماه 1358، یعنی درست شش ماه پس از بقدرت رسیدن "جمهوری اسلامی" در ایران، خمینی در یک نشست محرمانه - اکنون برملا شده و ویدئوی آن در یوتوپ در دسترس است - دستور حمله به سنندج را صادر کرد.
بر پایه منابع کرد؛ حکومت نشریه های حزب دمكرات کردستان و سازمانهای سياسی ديگر که مدافع حق تعيين سرنوشت کردها زیر نظر دولت مرکزی بودند را توقیف کرده و عده ای به دفاتر آنها در تهران حمله کرده و آنها را به آتش کشیده بودند.
از سوی دیگر هنوز انقلاب رسانه ای بوقوع نپیوسته بود تا مردم در داخل و در خارج از کشور بصورت گسترده از عوامل بروز تشنج در کُردستان و آغاز جنگ سه ماهه در شهرهای کُرد نشین و کشتار مردم کُرد آگاه شوند.
اگرچه معادلات زیادی نظیر جنگ مسلحانه با دولت مرکزی را میتوان در این ارتباط لحاظ داشت، اما جنگ سه ماهه در کردستان که ضایعه ای برای ملت ایران محسوب میشود، حاصل دگم اندیشی و عدم فراست خمینی در کشورداری بود.
خمینی که علاقه داشت خود را رهبر همه مسلمانان جهان از شیعه و سنی بداند، نمی توانست ببیند رهبران سنی در مناطق کردنشین دارای شأن و منزلتی باشند. کردستان که در زمان شاه نیز مورد بیمهری دولت مرکزی واقع شده بود، پس از انقلاب بهمن 57 از طریق تشکیل شوراها که در قانون اساسی آمده است سازمان های اجتماعی را در دست گرفت و خلق کرد خوشحال بود که حق تعیین سرنوشت خویش را در چهارچوب یک دولت مرکزی به دست آورده است.
اما این سُرور دیری نپائید و کردستان که یکی از بخش های سنی نشین ایران است، ببهانه های گوناگون مورد تهاجم حکومت مرکزی که پرچمدار شیعه اثنی عشری است قرار گرفت و تنش در کردستان آغاز شد. تهاجم از طریق حمله به مقدسات دینی خلق کرد و خراب کردن ابنیه های آنها اعمال شد تا اینکه منجر به شورش خلق کرد گردید و سپس بیک جنگ نابرابر انجامید.
باید توجه داشت که مسئولیت کارنامه سیاه حمله به کردستان و کشتار خلق کرد در دوره 27 مرداد تا اواخر بهمن 58، و بویژه محاصره سنندج که 24 روز مقاومت شهر را در پی داشت، متوجه شخص خمینی است.
خمینی که جوگیر شده بود و تاب تحمل کوچکترین حرف مخالفی را نداشت، برای تحکیم پایه های حکومت دگم خویش شاهدیم که دستور اعدام های سال های 60 را نیز صادر نمود و خانواده های زیادی را به عزای فرزندانش خویش نشاند.
بنابراین گروه هایی که هنوز به بدنه جامعه اعتراضی نپیوسته اند و آنها که هنوز در توهم "حکومت نایبان خدا" بر روی زمین بسرمی برند باید قبول کنند که دفاع از "رهنمودهای امام" هیچ راهی بروی کشور ما نمی گشاید.
فجایعی که در زمان "امام" صورت گرفت دست کمی از تبهکاریهای امروز رژیم ندارد و امروز ما شاهد اعترافاتی هستیم که به سال های نخست وزیری میرحسین موسوی برمی گردد. قصد من در اینجا انگشت گذاشتن روی مطلب اخیر نیست. منظور اینست که چسبیدن به قایق فرسوده "تفکرات امام" عاقبتی جز غرق شدن ندارد.
اگر چه رهبران شاخه اصلاح طلب در حرکت اعتراضی، در سخنان خویش به دوران "امام" اشاره دارند، با اینحال از آنجا که آنها خود در دستگاه حاکمه بودند نمی توان تصور کرد از این رویدادها بیخبر مانده باشند. منتها تاکتیک مبارزه در داخل متفاوت است. آنجا برای هر کلمه آدم را کباب می کنند.
از سوی دیگر یکی از دلایلی که حکومت را وداشته تا بر خلاف آنچه در بوق ها می دمد از بازداشت رهبران اصلاح طلب اپوزیسیون جلوگیری کند، همانا آگاهی های آنها از زدوبندهای پنهانی درون حکومتی است که در صورت برملا شدن، آخرین نفرات از قشونهایی که بنام خودجوش و به ضرب پول و ساندیس به خیابان ها می کشند از حکومت رویگردان شوند. تهدید به افشای "آن موارد" را از زبان بانو کروبی در همین اواخر در خبرها خواندیم!
میدانیم که تا آبان 58 دولت موقت بازرگان بر سر کار بود و او بواسطه آنکه خمینی تعهدات خود را در پاریس زیر پا گذاشته بود، چندین بار استعفای خویش را نوشت اما خمینی نپذیرفت. تا بالاخره در روز چهاردهم آبان 1358 مهدی بازرگان در یک کنفرانس مطبوعاتی استعفای خود را اعلام کرد.
فهرست نوشتارها در اردیبهشت
17- مقدمه ای بر "کشفالاسرار" - 1
15- مردم می دانستند "این امامزاده کور می کند که شفا نمی دهد"
9- راه دادگاه رژیم از محکومیت خمینی و اعمال او می گذرد!
7- رهبر عالیقدر! حافظه تان سر جاش هست؟ کهریزک را بکلی فراموش کردید!
7- فدراسیون سراسری نروژ، سرکوب و دستگیری نمایندگان کارگران ایران را محکوم کرد
6- خــرداد حمـاســه ای در حـال تـداوم
5- آقای دانشجو! باز که دَبه درآوردید