مردم می دانستند
"این امامزاده کور می کند که شفا نمی دهد"

روزی که خامنه ای مجبور شد وجود کشتارگاه کهریزک را بپذیرد، تـُن صدایش را پائین برد و گفت: "رسیدگی می شود اما نه با هیاهو و تبلیغات"!

همانروز که این سخنان از دهان کثیف خائن به مُلک و فرزندان ایران بیرون آمد و حتی پس از آن که نام های رسوای سعید مرتضوی و احمدرضا رادان و اسماعیل احمدی مقدم بعنوان متهمان اصلی و ردیف اول پرونده کهریزک به میان آمد، کمتر ناظر سیاسی تصور می کرد که رژیم مهره های اصلی جنایات خود را بسوزاند و سعید امامی های دیگری بر دستگاه بیداد "جمهوری اسلامی" تحمیل کند.

مردم نیز امیدی به بیدادگاه های فرمایشی دستگاه جور و ستم نداشتند و می دانستند این [حرامزاده] کور می کند اما شفا نمی دهد. آنچه "نظام" از رهگذر متهم شناختن سه نفر بی نام و نشان بجای متهمان اصلی کسب می کند، تنفر بیشتر مردم و عزم راسخ تر آنها در سرنگون کردن حکومتی است که دشمن این مـُلک است.

گنه کرد در بلخ آهنگری به شوشتر زدند گردن مسگری! ادبیات غنی فارسی برای هر موقعیتی گفتار نغز آماده دارد.

مجلسی که بظاهر نمایندگان مردم را در خود جای داده ولی بخشی از آن مستقیمن همدست تبهکاران حاکمند و بخش دیگر "حق ستانی" را تا زیر افق های کوته نظری خویش می بینند و قدرت اینرا ندارند در مقابل جنایاتی که در کشور صورت می گیرد از خود حرکتی نشان دهند، مانند گـَندآب متعفنی است که باید یکجا زیرآب آنرا کشید تا به مستراح های عمومی بریزد!

تمام کسانیکه امروز در خانه مردم نشسته و سکوت پیشه کرده و یا ساز خود را با تبهکاران حاکم کوک کرده اند، به سهم خود مسئول جنایاتی هستند که در کشور گذشته است!