| سیل آگاهی ها؛ مطلق ها و تابوها را شکست |
نوشته شده در: اول آبان ۱۳۸۸ - 23 اکتبرر 2009
برای کتاب سبز، تهران 1361
***
حقوق شهروندی از الزامات یک جامعه مدنی است و مردم با تکیه بر ظرفیت های قانون اساسی جمهوری اسلامی و بهره گیری از حق انتخاب خود، برای تغییر به میدان آمدند. این حق مردم بود و آنها از حقوق قانونی خویش استفاده کردند، اما وقتی حکومت با ابزارهای سرکوب، کشتار و تجاوز به مقابله با دادخواهی مردم پرداخت، آن تقدسی را که حشمت الله طبرزدی ده سال پیش فاتحه اش را خوانده بود، همگان بعد از انتخابات 88 خواندند.
حشمت الله طبرزی از اعضای "دفتر تحکیم وحدت" که بعدها مدیر مسئول چند نشریه دانشجویی شد و "جبهه دموکراتیک ایران" را پایه گذارد، از هواداران جدی جمهوری اسلامی بود. وی بجایی رسید که سال ها در زندان رژیم بسر برد و در سال های 78-77 در گفتگو با رادیوهای خارج از کشور، ولایت فقیه را مستقیمن زیر سوال می برد و آنرا مخل نظام اجتماعی می دانست. اما ده سال طول کشید تا به امروز برسیم و پائین کشیدن ولایت فقیه از کرسی فرمانروایی، بیک خواست همگانی بدل شود.
این تفکر که ایرانی ِ مسلمان ِ شیعه ی اثنی عشر، تافته جدا بافته ای از عالم پیرامونش نیست کم کم دارد در اذهان شکوفا می شود و جای می گیرد. تفکری که خداوند بدلیل شیعه بودن ایرانیان و گرویدن آنها به علی و خاندانش، جایگاه والاتری را برای آنان در نظر گرفته، امروز تنها در ذهن های منجمد تبلور پیدا می کند. هزاران عقیده و مسلک و مذهب و دین در دنیا وجود دارند که همه آنها کیش خود را برتر از بقیه می دانند و تنها آن کیش را بر حق می شمارند. یک جای کار باید ایراد داشته باشد!
مطلق گرایی مربوط به عصر گذشته است. اکنون که مقداری از راه مبارزه را پشت سر گذاشته و به پیشرفت هایی نائل آمدیم، بد نیست نگاهی به پشت سر بیندازیم، راه آمده را مرور کرده و اگر لازم است جهت حرکت را تصحیح کنیم.
بدلیل بلند شدن مطلب، ادامه این سخن را که به مطالبه بعدی جنبش، یعنی "انتخابات آزاد زیر نظر سازمان ملل" مربوط می شود، در بحث "مطالبه 13 آبان" دنبال می کنم.
***
گزیده ای از این مطلب و "مطالبه 13 آبان"
نخست در جنبش راه سبز منتشر شد
مطلق گرایی
عاملی که انقلاب 57 را به بیراهه برد
یکی از مهمترین عواملی که انقلاب بهمن 57 را به بیراهه کشاند، گرایش به مطلق بود. دنیا راسیاه و سفید دیدن: "دیو چو بیرون رود فرشته درآید"! شعاری خیال انگیز که خروج دیو را مقارن با حلول فرشته و نتیجه منطقی آن می دانست، تا آنجا که حتی شکی هم در مورد نتیجه آن در اذهان اکثریت بوجود نیامد. حد وسطی نداشت؛ یا زنگی ِ زنگ یا رومی ِ روم.
در حالیکه انقلاب 57 با آزادیخواهی و کثرت گرایی آغاز گردید و هر کس از هر عقیده و مسلکی در آن شرکت جست، اما به یکباره همه چیز رنگ عوض کردند و در دو قطب خلاصه شدند؛ هر چه مربوط به قبل از انقلاب بود شد طاغوت و کریه، حال آنکه هر آنچه پس از انقلاب به عرصه ظهور گام نهاد، همه از دم مقدس شدند. "نظام" مقدس شد، انقلاب مقدس شد، صحن مجلس مقدس شد، دفاع مقدس شد و مسجد جمکران مقدس.
از سوی دیگر تمیز گشتن، شیک پوشی، احترام و عمل به میثاق های ملی و گرامیداشت بزرگمردی چون مصدق را در بسته های "طاغوتی" پیچیده، از پنجره جامعه "انقلابی" بدور انداختند و در عوض ریش های بلند و کوتاه و سیاه و زبر، و کهنه پوشی و پاره پوشی و سیه چـُردگی و تظاهر به نداری، ارزش های والای انقلابی گردیدند. عکس های محمد رضا پهلوی شاهنشاه آریامهر از پشت شیشه های مغازه ها جمع شدند و پوستر هایی با عکس های حضرت آیت الله امام روح الله خمینی بالا رفتند! دیو را بیرون کردند و فرشته را وارد. آنهم چه فرشته ای!
جنبش نوین ایران که به حنبش سبز شهرت یافته، خوشبختانه آگاهانه تر از پدران و مادران خود به موضوع می نگرد و در حال بازیافت نگاهی تازه و انتقادی به ابعاد مخرب مطلق گرایی است.
در گردونه بیکرانی که ما در آن یافت می شویم، تمام اجزاء جهان هستی بطور نسبی در تعامل با یکدیگر قرار دارند. هیچ چیز مطلق در دنیا یافت نمی شود. جهان هستی یکبار بصورت مطلق برای همیشه بوجود نیامده که تا پایان کار (اگر پایانی داشته باشد) ثابت بماند. هر روز ستاره ای تازه متولد میشود و کهکشان ها دائمن در حال دگرگونی هستند.
با انقلاب رسانه ای در طی دو دهه اخیر، سیل آگاهی ها به کشور سرازیر شد و شروع کرد به شکستن مطلق ها در باور های مردم و به زیر سوال کشاندن تابوها. با شکسته شدن مطلق ها در جریان سیل روان ِ آگاهی ها، نسل امروز دریافته که حقوق انسانی چیزی نیست تا حکومتی بخواهد به مردمانش بدهد یا ندهد.
***
فهـــرســت آبان ماهفهرست آبان
به بهانه روز جهانی کورش (بدنبال هویت گمشده)
راهپیمائی و تجمع مجوز نمی خواهد!
مطلق گرایی عاملی که انقلاب 57 را به بیراهه برد